Γιορτές και πανηγύρια στην Σαντορίνη - θήρα

Στο κεφάλαιο αυτό θα περιγράψουμε τις γιορτές και τα πανηγύρια ή “αγιομνήσια” όπως λέγονται στην Σαντορίνη. Υπάρχει μια διαφορά μεταξύ γιορτής και πανηγυριού διότι το πανηγύρι με την έννοια της λέξεως γίνεται συνήθως στα εξωκλήσια  του νησιού και έχει μια ξεχωριστή γραφικότητα και χρώμα.
Ας πάρουμε όμως με την σειρά τις γιορτές τις Δεσποτικές, τις Θεομητορικές και των Αγίων, των οποίων η εκκλησία βρίσκεται μέσα στο χωριό και όχι στον κάμπο ή στις πλαγιές των λόφων και των τράφων.
Η περιγραφή μας εδώ πάει πίσω μερικές δεκάδες χρόνια που τα έθιμα και οι παραδόσεις ήταν απαραβίαστες και ετηρούντο σαν ιερή κληρονομιά, χωρίς ούτε ένα γιώτα να αλλάξει από την άγραφη διαθήκη των προγόνων μας.
Την παραμονή της γιορτής οι δρόμοι που οδηγούσαν στην εκκλησία εστρώνοντο με αλισμαριά, βασιλικούς και φασκόμηλα, εν'ω λίγες μέρες πιο μπροστά οι κοπέλες του χωριού γυάλιζαν τους πολυελαίους, τα μανουάλια, τις λυχνίες και τα σαμουντάνια.
Μπαδιέρες και μπαδιεράκια σε διπλούς κάβους δεμένους από την

Κρασί, αμπελώνες και σταφύλι Σαντορίνης

Η αρχιτεκτονική της Σαντορίνης είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της Κυκλαδίτικης αρχιτεκτονικής. Είναι η τεχνική «κολλήματος» των κυβικών σπιτιών του ενός με το άλλο σε διαφορετικά επίπεδα και μεγέθη. Το αποτέλεσμα είναι μία ομοιογενής ανομοιογένεια. Οι καθαρές γραμμές με το λευκό χρώμα των τοίχων έρχεται σε αντίθεση με το συνήθως μπλε χρώμα των πορτοπαραθύρων και τα αμέτρητα πολύχρωμα λουλούδια που στολίζουν τις αυλές, και όλα μαζί συνθέτουν την χαρακτηριστική ειδυλλιακή εικόνα των κυκλαδίτικων νησιών που τόσο αγαπητά είναι στον υπόλοιπο κόσμο. Οι πολεοδομικοί νόμοι αντικαθιστούν και προστατεύουν σήμερα τις παλαιότερες ανάγκες στην οικοδόμηση.

Ευρήματα 3.500 ετών μαρτυρούν την πολύχρονη παράδοση και ιστορία στη καλλιέργεια και επεξεργασία των αμπελιών. Οι αμπελώνες της Σαντορίνης είναι γι' αυτό τον λόγο πάρα πολύ παλαιοί. Είναι, μπορεί να πει κανείς, μοναδικό το φαινόμενο ότι η παραγωγή κρασιού στην Σαντορίνη, που δεν επλήγει από την επιδημία των ψειρών τον 19ο αιώνα, δεν αλλοιώθηκε από την πρόσμιξη με χαρακτηριστικά αμερικανικών ειδών αμπελιών, όπως ήταν αναγκαίο να γίνει στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Εκτός από αυτό το γεγονός, υπάρχει και ένας άλλος παράγοντας που καθιστά μοναδικό το κρασί της Σαντορίνης και αυτός είναι το κλίμα με τις λιγοστές βροχές και το

Η Σαντορίνη του χθες και του σήμερα.

Ευτυχώς κάποιες εικόνες της καθημερινότητας  στην Σαντορίνη έχουν μείνει αναλλοίωτες με το πέρασμα του χρόνου. Είναι αυτές που δεν ξέρω για πόσα χρόνια ακόμα θα ομορφαίνουν και θα δίνουν άλλο χρώμα στην καθημερινότητά μας. Προτίμησα το ασπρόμαυρο γιατί προσωπικά για μένα είναι το χρώμα της γλυκιάς νοσταλγίας και της αξεπέραστης παράδοσης που θα ήθελα να χαρακτηρίζει κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Το 1o Συναπάντημα Μποριανών Σαντορίνης στις 11 Αυγούστου 2012.

1o Συναπάντημα Μποριανών Σαντορίνης στο Εμπορείο

Σάββατο στις 11 Αυγούστου στις 20:00 στο δημοτικό σχολείο εμπορείου.
Ζωντανή παραδοσιακή μουσική
Παρουσίαση παραδοσιακών χωρών
'Αφθονο κρασί
Παραδοσιακά εδέσματα
Τα έσοδα θα διατεθούν για την κατασκευή αμφιθεάτρου στην πλατεία του Εμπορείου
Δείτε το διαφημιστικό spot

Tρανή Σαρακοστή, στην Σαντορίνη

Τούτη την στερνή αχαλασά μας, για ταύτως λεβάρατε τους κάβους και τα απογρίπια, αβαράρετε την βάρκα στο σκέρο, σύρετε τα φαλάγγια και τα κουπιά και βάλτε τα άγγουρα στο χωμάτισμα. Αύριο μπαίνει η τρανή Σαρακοστή!
Αυτές τις κουβέντες είπε ο καπετάνιος, ο γέρο Βρουκάνος, στο τσούρμο του και έβγαλε την καπνοσακούλα του να στρίψει τσιγάρο.
«Αύριο μπαίνει η τρανή Σαρακοστή». Αυτά τα λόγια του γέρο καπετάνιου αγγίξανε τις πιο λεπτές χορδές της ψυχής των αγαθών ψαράδων και ήτανε γι αυτούς σαν Θεία επιταγή, που ερχότανε ολόισια από τον Θεό. Ξέρανε οι άνθρωποι εκείνοι της θάλασσας πως, αν δεν πάνε στο γιαλό, θα πεινάσουν αυτοί και τα παιδιά τους. Όμως έτσι έπρεπε να γίνει γιατί έμπαινε Σαρακοστή και ολάκερο το νησί θα νήστευε. Ακόμα και οι άρρωστοι νήστευαν και δεν έτρωγαν ούτε λάδι, ενώ οι λοχώνες ετρέφοντο σαράντα μέρες με χυλό και σισαμόλαδο. Αν καμιά φορά η ανάγκη το επέβαλλε να φάνε λάδι, η λοχού κατέβαζε το τσιμινίκι κι έκλεινε την κρεβατοκάμαρα για να μην την

Οι Απόκριες στις Κυκλάδες

Στην Ελλάδα το Καρναβάλι, οι Απόκριες ή Απόκρεω (περίοδος κατά την οποία οι Έλληνες «απέχουν από κρέας») γιορτάζονται με ομαδικές μασκαράτες, χορούς, γλέντια, και σάτιρα, έθιμα τα οποία διαφέρουν σε κάθε περιοχή.

Στα νησιά των Κυκλάδων τα κύρια στοιχεία της Αποκριάς είναι, όπως παντού στη Χώρα, το κέφι, οι αστεϊσμοί και οι μεταμφιέσεις που δίνουν ευκαιρία για ξεφάντωμα, οινοποσία και πειράγματα. Στις Κυκλάδες οι εορτασμοί του Καρναβαλιού, χαρακτηριστικοί και ευφάνταστοι, αποτελούν την έκφραση ενός αξιόλογου και ιδιότυπου λαϊκού πολιτισμού με επιρροές από διάφορες κουλτούρες. Κατά την αποκριάτικη περίοδο στα Κυκλαδονήσια ιδιαίτερη θέση έχει η Πέμπτη της Κρεατινής εβδομάδας, η λεγόμενη «Τσικνοπέμπτη», ενώ ο παραδοσιακός εορτασμός της Αποκριάς κορυφώνεται την τελευταία Κυριακή, την Κυριακή της Τυρινής, η οποία ονομάζεται και «Τρανή Αποκριά». Οι συνεστιάσεις που γίνονται εκείνη την ημέρα έχουν εύθυμο γιορταστικό χαρακτήρα με τραγούδια χαρακτηριστικά των αισθημάτων που επικρατούν.

Στην Κίμωλο, λόγου χάριν, τραγουδούν: «Τούτες οι μέρες το 'χουνε, τούτες οι

Καθαρή Δευτέρα στην … παλιά Σαντορίνη.

Μετά από τα αποκριάτικα γλέντια, τα τραγούδια και τους χορούς, οι Σαντορινιοί ετοιμάζανε τα δισάκια τους για να γιορτάσουνε την Καθαρή Δευτέρα στα εξωκλήσια της Σαντορίνης. Αυτή η έξοδος ήτανε ομαδική. Άλλοι με καβάλες και άλλοι με τα πόδια ξεκινούσανε την αυγή της Καθαρής Δευτέρας διαβαίνοντας τα ριμίδια του κάμπου και αποζεύοντας σε κάποιο σε κάποιο ερημοκλήσι. Εκεί ανάβανε τα αγιοκάνδηλα  και θυμιάζανε με μοσκολίβανο ή καμιά φορά με αλιφασκιά, σαν δεν εύρισκαν λιβάνι, στρώνανε τις πετσέτες τους στην  πέτρινη αυλή και καθίζανε γύρω – γύρω κατάχαμα άλλοι σταυροπόδι και άλλοι ανεκούρκουδα. Στην μέση του τραπεζιού ήταν μια τσουκάλα με φάβα από το οποίο κένωνε μια από τις γυναίκες..(Πολλές φορές τη φάβα την   μαγειρεύανε επιτόπου με ξερά φρύγανα και ασπάλαθοι). Κοντά στο τσουκάλι έβαζαν μια γαβάθα με καπαρόκουμπα και μια τσάσκα με ξύδι για να βουτούνε τις αρακιέςκαι την αρίανη. Ολόγυρα αρέγκου – αρέγκου βάζανε τα χοντρά γάστρινα σκουτέλια με τα σαρακοστιανά, ενώ στο μπουντί  της μικρής εκκλησιάς ήτανε τα φλασκιά  και τα κουκουμάρια γεμάτα μπρούσκο κρασί. Το κεραστάρι, καμωμένο από κέρατο βουδιού, ήτανε αναποδογυρισμένο στο